Goedgekeurd

We sliepen allebei slecht, Robert en ik. Allebei stiekem zenuwachtig. De hele nacht hoorde ik de stem van mijn chirurg: "Hmm,… ik vertrouw het toch niet helemaal." De ene na de andere foute film flitste voorbij. Natuurlijk controleer ik mijn litteken, mijn oksel en mijn andere borst, maarja,.. ik heb eerder geen argwaan gehad bij een enorme tumor, dus vertrouwen in mijn eigen waarnemingen heb ik absoluut niet. Bovendien, door de bestralingen is mijn oksel zo verkleefd dat alles voelt als een knobbel.

Normaal gesproken lukt het me goed om mijn angst te parkeren. Het beheerst mijn leven niet en ik sta er eigenlijk nauwelijks bij stil. Maar met een controle in het vooruitzicht blijken de gedachten over het foute scenario niet helemaal te onderdrukken.

Ik was vroeg in het ziekenhuis. Ik mocht plaatsnemen in een kamertje en terwijl ik wachtte, staarde ik naar de vergeelde poster van een kudde olifanten (god mag weten waarom juist die poster in dat kamertje hangt). Gelukkig kwam de chirurg al snel. Het was leuk om hem weer te zien. Shirtje uit, controle links, controle rechts, maar er was niks verdachts te voelen. Poeh, pak van mijn hart. Ik ben weer voor een paar maanden goedgekeurd. Ik belde snel naar huis zodat ook Robert opgelucht adem kon halen.

Bij de volgende controle wordt er een mammografie en een MRI gemaakt. Er wordt alleen gecontroleerd op knobbels in mijn borst, in mijn oksel of rondom mijn litteken. Er wordt niet gezocht naar uitzaaiingen op afstand. Uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat het voor je levensverwachting niet uitmaakt of je uitzaaiingen op afstand ontdekt wanneer er klachten zijn of daarvoor al.

In dat geval kun je het, volgens mij, eigenlijk het beste maar zo lang mogelijk niet weten. Kun je in elk geval nog even leuk doorleven. Mij geeft dat ook wel rust, want als ik ergens last van heb, voel ik geen haast om naar de dokter te gaan. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik pas ga na drie weken en tot nu toe waren alle pijntjes binnen drie weken weg. Laat mij maar lekker onwetend…. Als uitzaaiingen mijn lot zijn, dan zie ik dat ter zijner tijd wel. Nu niet, ik ben even veel te druk met leven.

Advertenties

14 Reacties op “Goedgekeurd

  1. En gelijk heb je; live on!!!!
    Dees wat fantastisch om te lezen dat je weer ‘goedgekeurd bent. Je hebt me voor het eerst in tranen, en dat is niet om je goeie nieuws natuurlijk, maar om je vorige stukje en de prachtige, rouwe foto. De kern van je pijn, de kern van je troost, je dochter. Het leven, de toekomst, jouw sterfelijkheid. Live on, prachtig mens. Liefs,
    Mar

  2. Correctie: rauwe foto bedoel ik natuurlijk!

  3. Opgelucht weer verder, heerlijk meid.

  4. Wat fijn!
    Heerlijk nieuws. En wat je zegt over die uitzaaiingen, kan ik helemaal inkomen.
    Wat een onwijs mooie foto ook trouwens. Ik ga me ook laten fotograferen door haar, heb er nu zeker het volste vertrouwen in na jullie foto’s gezien te hebben.
    Wat ontzettend mooi weergegeven zeg, precies zoals jij omschreef.
    Super.
    Veel liefs, Marloes

  5. Wat een lekker gevoel… Ik moet 31 jan. voor de eerste controle na alle behandelingen. Ik ben er aan toe…

  6. Lieve Dees, dat is toch maar goed nieuws!!! Een goed bericht in het begin van 2008!!! Wat moet dat goed voelen!!!

  7. Lieve Dees, als ik de eerste zin van je stukje lees, schrik ik even, er zal toch niks zijn? maar godzijdank, alles goed, pfffffffff

    en als je dan zegt:
    “Als uitzaaiingen mijn lot zijn, dan zie ik dat ter zijner tijd wel.” dan ben ik weer diep geraakt. Ik vind het echt heel knap dat je zo kunt denken, nee dat je zo leeft, want dat doe je en dat is voor mij een grote inspiratie,

    dikke kus, ook voor je lief en je meisje, Fré

  8. Dees wat moet jij in de zenuwen hebben gezeten daar in dat kamertje. En wat een opluchting opeens. Het leven kan je weer met beiden armen pakken en omhelsen.
    Gelukkig !!!!!

    Ik lees hierboven nog meer stukjes waaruit ik opmaak dat deze vrouwen ook met deze rotziekte te maken hebben gehad en hun pijl en boog gericht houden op deze indringer. Wil even mijn bewondering uitspreken over jullie. Stuk voor stuk prachtmeiden met vechterlust die elkaar op de been houden.

    Peet

  9. Wat een goed nieuws, dikke smakkerd! En alweer een prachtige foto!

    Liefs
    Ellen

  10. Na lange tijd weer hier. Tranen en bewondering. Dat je het beste van 2007 gemaakt hebt terwijl het zo een ongelovelijk kut jaar was. Dat Isis je vechtlust aanwakkert maar ook je angst. Dat jij je shirt mag dichtknopen en de onderzoekskamer opgelucht uit mag lopen. Kunnen je voeten je dan snel genoeg het ziekenhuis uit transporteren?

    2008. Ik wens je nog minimaal 40 kankervrije jaren erbij!

    Liefs Isis

  11. Henriette en Jan Jansen

    Hoi Desiree,
    Goed nieuws uit het ziekenhuis. Heerlijk voor jou, Robert en Isis.

    Werd je alweer benaderd door een fotografe? Leuk om meee te werken!
    Ook wel flink!
    met lieve groetjes,Jet

  12. HOI DEES

    FIJN DAT JULLIE GOED NIEUWS HEBBEN GEKREGEN GELUKKIG

    EN DAN DIE FOTO OM TRANEN BIJ TE KRIJGEN

    XXX ANNEMARIE

  13. Lieve desirée,
    Dat lijkt me wel heel spannend, zo’n controle, maar gelukkig hadden ze goed nieuws voor jullie in petto. Proficiat!!!
    Daar moet moed voor nodig zijn geweest om die foto te laten maken, maar ik vind hem heel mooi.
    Veel liefs van Jeanne.

  14. He Dees,
    goed dat je laatste berichten goed waren. Daar hadden we niet eens tijd voor om het over te hebben vandaag. Wel heel leuk om elkaar in het echie te zien ! En superbedankt voor het boek; een schot in de roos, want ik kon nu al niet ophouden met lezen.

    Tot mails, ziens of wat dan ook !

    groetjes
    marieke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s