De rest van de wereld en ik

Daar zaten we dan, zes meiden met kort haar, zes meiden die borstkanker hadden in 2007. Allemaal te jong om kanker te krijgen, de ene nog jonger dan de ander, maar allemaal ruw in ons leven verstoord. Hoe we aan elkaar kwamen, weet helemaal niemand meer, maar op een dag begonnen we elkaars weblog te lezen en dat hebben we steeds gedaan. Mandy kende ik natuurlijk al en Carla en Linda had ik op Texel al ontmoet. Nu waren ook Diana en Marloes erbij. Allemaal leuke meiden, maar dat wist ik van te voren al.

Ik moest voor mijn werk vandaag in Rotterdam zijn en sliep er gisteren al in een hotel. Omdat ik niet zo vaak in de buurt van Rotterdam ben en de andere meiden allemaal daar in de buurt wonen, bedacht ik dat het misschien leuk zou zijn om een ‘vorkje te prikken’. Even rondgemaild en iedereen bleek daarvoor te porren te zijn. Het werd een ontmoeting om nooit te vergeten. Natuurlijk hebben Lotgenoteswe de hele avond over kanker gepraat, maar met lotgenoten is dat anders. Die begrijpen wat je  bedoelt, die moeten om dezelfde dingen lachen, die hebben aan een half woord genoeg. Het is zo ongelooflijk veel minder eenzaam om lotgenoten te hebben, om die K-kanker niet alleen te hebben gehad, om te weten dat andere, hele normale en leuke meiden, ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt…… Meiden, ik ben zoooo ontzettend blij met jullie.

En vandaag zat ik met mijn collega’s in een medische training. Een hele dag die, voor mijn doen, ook nog eens vroeg begon. Presentaties over de nieuwe behandelrichtlijnen voor borstkanker. Ik zag er tegenop, maar het ging wel. Het blijft wel vreemd hoor, want er flitsen steeds beelden door mijn hoofd, eigen ervaringen, maar ook van andere patiënten op de dagbehandeling of verhalen van meiden van de Amazones. Statistieken hebben voor mij een gezicht gekregen. En tja,… statistieken….. Terwijl ik kijk naar de groep met de slechtste prognose op de sheet, bedenk ik me dat de prognose voor mijn groep nog veel slechter is…. Alles is anders als je zelf ineens onderdeel van die statistieken geworden bent.

Het is niet gemakkelijk om te doen alsof er niets gebeurd is en gewoon weer aan het werk te gaan. Mijn vertrouwde coconnetje uit en de gewone wereld weer in. Ik voelde me anders, anders dan de rest van de wereld en eigenlijk ook wel eenzaam, daar zo tussen mijn collega’s. ’s Middags kon ik me niet meer concentreren en om 3 uur besloot ik af te haken en naar huis te gaan. Moe en een beetje verdrietig om weer te voelen wat voor krater de kanker heeft geslagen in mijn leven.

Ik denk weer aan het etentje van gisteren met die geweldige meiden en er verschijnt een glimlach op mijn gezicht.

Advertenties

12 Reacties op “De rest van de wereld en ik

  1. Ik zag de foto ook al bij Mandy en Car. Leuk hoor. Moet een super avond geweest zijn!!

  2. Moest vanmorgen toen ik mijn bed niet uit kon komen aan je denken. Hoorde je zeggen moet er morgen wel vroeg zitten.
    Je woorden over je prognose doen me slikken.
    We moeten zo’n etentje er af en toe maar inhouden zoals ik ook al bij Mandy schreef kunnen we dan over 25 jaar zeggen…. weet je nog.

  3. Tjonge Dees en de andere meiden, wat een bijzondere avond hebben jullie samen gehad. Ja lotjes onder elkaar snappen een half woord, weet er alles van…
    Sorry dat ik het zeg maar ik zit nogal in memory lane omdat mijn liefste lotje deze maand alweer 2 jaar geleden is overleden, met Monika kon ik echt alles delen zucht.

    Het is zeker moeilijk om “gewoon” weer te werken en vooral met jouw beroep Dees, iedere keer heftige confrontaties, statistieken, ziekenhuisbezoeken, etc. dat brengt natuurlijk veel onzekerheid in je hoofd.
    Eén van de mensen uit mijn mailgroep heeft het lang geleden treffend gezegd: eenmaal lid van de kankerfamilie daar kom je nooit meer van af, of je wilt of niet.
    Ook al gaat het goed, dagelijks word je geconfronteerd met de “gevolgen van” en het is nooit uit je gedachten. Ik kan echt niet meer tegen mensen die klagen over een verkoudheid bijvoorbeeld, kom op, stel je niet aan denk ik dan.

    Heel verstandig om eerder naar huis te gaan, onderschat de concentratieproblemen niet meis.. Ik vind het sowieso al ongelooflijk hoe je zo actief kunt zijn!

    Liefs
    Ellen

  4. Dag lieve Dees,
    ontroerend mooi geschreven waar ik stil van word. Sterkte en liefs Annemieke

  5. Weer zo’n mooi stukje waarbij mij dan accuut de woorden bij ontbreken. Koester je lieve lotgenotes, misschien inmiddels al lieve vriendinnen, want in zware tijden zijn zij je rots!!! Niemand begrijpt je beter dan een lotgenoot, dat is een feit! je bent een kanjer!!!

  6. lieve dees

    ben er stil van meid hoe je dit nu weer hebt omschreven

    xxx annemarie

  7. Lieve Dees, Big Hug en de allerbeste wensen een heel gezond 2008!! Kus, Joske

  8. Moet ook glimlchen als ik aan het etentje van maandag denk. Is je trouwens ook opgevallen dat we die ene serveerster (die van die opmerking over haar ‘korte’ haar) de rest van de avond niet meer gezien hebben.
    Ik heb respect voor je wat jij doet met je werk. Ik had dinsdag natuurlijk mijn eerste werkdag in negen maanden. Nou, ik heb mezelf na 3,5 uur naar huis gesleept en ben de rest van de dag niet meer van de bank af gekomen. Ik was kapot…! Was natuurlijk ook al vermoeid vanwege maandag.
    Vind overigens net als wat Car al schreef dat we dit vaker moeten doen hoor.
    Liefs,
    Linda

  9. Hai Dees,
    wat een mooi stukje over je etentje met de andere meiden. Inmiddels kennen we elkaar nu via het bloggen en ik hou ook jouw site in de gaten. Enge verhalen over prognoses stop ik liever maar ver weg al weet ik ook dat het zo’n ontzettende kloterealiteit is. En zoals je al zei; het slaat een krater in je leven.
    Toi toi toi,

    liefs
    Marieke

  10. Lieve Desirée,
    Fijn voor je, dat je zoveel steun ondervindt van je lotgenoten en dat je je in hun gezelschap niet zo eenzaam voelt.
    Ik wens je veel levensvreugde toe.
    Tot schrijfs, Jeanne.

  11. Gewoon….even een knuffel van mij..

    X Esmée

  12. tante Tineke / ome Ad

    Jouw verhalen lezende kunnen wij ons, al is het maar een piepklein beetje, indenken wat er in je om moet gaan!!
    Dat alleen al is zeer waardevol!!!
    Onze dank daarvoor!
    Een goed 2008 voor jullie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s