You win some, you lose some

Tot nu toe stond alles in dienst van het bestrijden van de kanker. Tanden erin zetten, buffelen en doorgaan…. Nu het einde van de behandeling in zicht komt, ga ik me ook meer en meer realiseren wat de prijs is van dat gevecht tegen de kanker…. wat ik verloren ben…. Natuurlijk zijn alle bijwerkingen en handicaps ondergeschikt aan het doel Niet doodgaan aan kanker, maar… de prijs is wel hoog en soms word ik daar boos en verdrietig van.

Ik word geplaagd door enorme temperatuursschommelingen. Iemand beschreef het als een thermostaat die te strak is afgesteld, waardoor je van rillingen overgaat in opvliegers (hitte-aanvallen) en van opvliegers weer in rillingen. Ik neem een kruik mee naar bed en doe dikke sokken aan en als ik eenmaal lig, krijg ik een opvlieger en donder ik alles mijn bed uit.

De opvliegers zijn ’s nachts het vervelendst. Het begint met onrust in mijn lijf, een soort onrust waar ik wakker van word en pas dan begint het zweten. Ik wapper met mijn dekbed, ik zet de ventilator naast mijn bed aan en ik wacht… Als ik mazzel heb, val ik daarna weer in slaap, maar als ik iets heb om over na te denken (en dat hoeft dan niet eens iets groots en moeilijks te zijn), dan val ik niet meer in slaap. Ik heb nu een extra plaid op mijn bed liggen, want ik heb ook al eens gehad dat ik het dan zo koud kreeg dat ik daardoor niet opnieuw in slaap kon vallen. Die opvliegers waardoor ik wakker word, krijg ik meerdere keren per nacht. Ik slik gelukkig Melatonine in een hoge dosering en Valeriaan en daardoor val ik iets gemakkelijker steeds weer opnieuw in slaap. Dat is in elk geval iets, maar gewoon 7 uur achter elkaar slapen, dat heb ik al in geen maanden gedaan. Om er voor te zorgen dat ik Robert niet wakker maak, slaapt hij in de logeerkamer. Gezellig is anders, maar gebroken nachten zijn ook niet echt bevorderlijk voor de huisvrede en gezelligheid. Eigenlijk alle homeopathische middelen tegen opvliegers mag ik niet nemen omdat het fyto-oestrogenen zijn en omdat nog niet duidelijk is of de groei van borstkanker bevorderen. Hormonale behandeling is natuurlijk helemaal uit den boze. Zowel van een antidepressivum als van een antihypertensivum is bekend dat ze bij sommige mensen het aantal opvliegers verminderen en daar wil ik binnenkort eens mee gaan experimenteren. Half Nederland doet lacherig over de opvliegers, maar het is echt een erg vervelende klacht die enorme impact heeft op mijn leven. Niet voor even, maar voor een hele tijd.

Ik heb ook gemerkt dat ik op tijd in bed moet liggen en ik moet de uren voordat ik ga slapen relaxen, niks doen, aan de buis hangen (maar niet nadenken, achter mijn computer zitten, druk zijn of me druk maken). Anders val ik niet in slaap. Ik experimenteer met warme melk, anijsblokjes, het hele arsenaal aan middeltjes uit Grootmoeders Almanak, maar het ultieme middel heb ik nog niet gevonden. Al met al pak ik meestal genoeg slaap en dat maakt dat ik overdag gewoonlijk wel fit ben. Ik ga ’s middags zelden slapen.

Door de hormoonremmers krijg ik stramme spieren en krakende gewrichten. Als ik ’s ochtends de trap afloop, heb ik pijn in mijn knieën. Soms heb ik ineens last van mijn enkels. Niet onoverkomenlijk, maar aangenaam is anders. In één klap ben ik een oud wijf geworden.

Verder is mijn stofwisseling anders geworden en als ik niet uitkijk, vliegen de kilo’s eraan, zelfs van het denken aan lekker eten. Het komt niet alleen meer op mijn heupen, maar vooral op mijn buik. Ik moet dus continue opletten. Ik wil niet aankomen, ik wil afvallen, maar overal lees ik dat dat tijdens de overgang extra moeilijk is. Nouja, als de bestralingen achter de rug zijn en ik in rustiger vaarwater ben gekomen, ga ik wel eens praten met een diëtist. Kijken of ik ooit nog eens een goddelijk lichaam krijg (dat moet ook met één borst nog steeds mogelijk zijn, toch?).

En dan heb ik het nog niet eens over de zorgen over mijn lijf, de angst voor de toekomst en voor de dood, de onzekerheid die me zal blijven achtervolgen (zoals een lotgenootje het omschreef, “als een stalkende ex”). Ik ben momenteel wat verkouden en prompt voel ik opgezette klieren in mijn nek, en hoewel ik beter weet, denk ik toch: “Het zal toch niet…???”

De vanzelfsprekendheid oud te worden is weg en bij heel veel dingen, denk ik: “Goh, als ik er dan nog maar ben….” Het is echt niet zo dat ik de hele dag depressief ben. Ik ben heus wel positief (hoewel ik spontaan bultjes en jeuk krijg als mensen tegen me zeggen dat ik ‘wel positief moet blijven’. De goegemeente schijnt te denken dat je vanzelf van kanker geneest als je maar ‘positief’ bent. Het is aardig bedoeld, snap ik ook wel, maar ik vind het ook een belediging voor al die vrouwen, die positief en strijdlustig als ze waren, dood gingen aan kanker.)

Natuurlijk, als je de keuze moet maken tussen Doodgaan aan kanker en Opvliegers, rillingen, krakende knieëen en stramme spieren, dan is de keuze snel gemaakt, maar dat neemt niet weg dat ik er soms ongelooflijk de pest over in heb.

En dan is het ook nog Borstkankermaand. Het schijnt ineens gruwelijk hip te zijn om je in te zetten voor Borstkanker. Er is een glossy Magazine Pink Ribbon. KPN en Samsung hebben een roze telefoontje ‘Pink Ribbon Ladyphone’ op de markt gebracht. De Hema verkoopt een prothese-bh (de tekst in de folder luidt: ‘voor na een borstbesparende of reconstructieve operatie’…. En dan vraag ik me toch af waarvoor je dan die prothese voor nodig hebt…). Je kunt Pink Ribbon-halsbanden kopen voor je hond. Het gaat nog net niet zover dat ze roepen dat het Cool is om borstkanker te hebben. Overal zie je roze lintjes. Nouja, als maar één vrouw er eerder achterkomt dat ze borstkanker heeft door die Borstkankermaand, dan is het het allemaal waard geweest. Maar ik kan geen roze lintjes meer zien (en de Borstkankermaand is nog maar net begonnen).

Winkelen Gelukkig kent deze vrouw een heilzaam middel tegen bijwerkingen, angst voor de toekomst, the blues, positiviteitsallergieën en Pink Ribbon-walging….

Winkelen….. (niks gekocht, maar zaaaaaalig gewinkeld)….

Advertenties

14 Reacties op “You win some, you lose some

  1. Lieve, lieve Dees, shop till you drop, zou ik zo zeggen. Verder heel veel sterkte voor je, kan me zo voorstellen dat dit geen makkelijke tijd is. Was het al niet natuurlijk, maar zoals je al zei, eerst kun je je tanden er in zetten en dan als het stof begint neer te dwarrelen komt de naakte waarheid ook aan het licht, en dat is niet alleen maar een juichstemming dat de behandleing is aangeslagen, dan kan het ochtendlicht ook best vaal zijn mat alle gevolgen die je nu ervaart, lijkt mij zo. Nou ja veel woorden om te zeggen dat ik veel aan je denk en dat ik je alle goeds van de wereld wens en dat ik je ook nog steeds een moord wijf vind! hopelijk zine we lekaar ook weer een keer binnen niet al te lange tijd, dikke kus, Fré

  2. Zo je hebt het er even goed uitgegooid. Binnen twee maanden in de overgang, bizar.
    Afgelopen week heb ik een presentatie gehoord van een heel bevlogen overgangsconsulente van Care for Women gericht op vrouwen die i.v.m. medicatie na kanker vervroegd in de overgang komen.
    Zij wees erop dat er ondanks dat er geen medicijnen gebruikt mogen worden om de overgang te onderdrukken er best nog wel enkele mogelijkheden zijn.
    Rust nemen, vaker nee zeggen en voedingsadviezen.
    Ze drukte ons op het hart niet jaren met klachten rond te blijven lopen of zoals ook wel gebeurd zonder vooraf advies ingewonnen te hebben te stoppen met de hormoontherapie maar toch eerst eens een afspraak te maken met een van de dames van Care for Women.
    Voor het geval jij op een bepaald moment actie wil gaan ondernemen misschien ook een idee.
    Ik hou het advies in ieder geval in mijn achterhoofd.

  3. Ja, Dees, we hebben het er vaak over met elkaar, die opvliegers en stramme spieren en gewrichten is een groot probleem. Van ’n actieve jonge vrouw ineens een oud vrouwtje. Ik heb er ook moeite mee. Dat besef gaat pas tot je doordringen als je met de behandelingen klaar bent. En wat betreft die Care for Woman, Car, ik ben er geweest, nou die mogelijkheden zijn miniem. Soja eten en drinken, maar vooral geen stress en rust. Een zo regelmatig mogelijk leven geeft de minste opvliegers!!! Hoe doe je dat met ‘stalkers’ in je lijf??? Dikke kus voor jullie beiden….

  4. By the way: ook ik ga shoppen!!!! Heb van de week voor €500 kleding gekocht!!! Is dat wat…

  5. Hoi Dees,

    Het lijkt me inderdaad vreselijk die opvliegers,wat het slapen aangaat ik ben ook een hele slechte slaper een wandelingetje voordat je naar bed gaat wil ook wel eens helpen,mischien heb je er iets aan.We denken noch steeds aan je en leven met je mee.Sterkte.Lieve gr Rina en Henk.

  6. Gewoon een dikke virtuele knuffel…. Weet verder even geen opbeurende woorden omdat je zo lekker oprecht bent en ik gewoon niet kan zeggen: ik snap wat je bedoelt….want ik kan het niet snappen omdat ik het niet beleef.
    Sterkte!

  7. Dikke knuffel (uiteraard niet op een opvlieger-moment) !!
    Liefs, Mikki

  8. Ik reageer niet elke keer omdat ik niet weet wat ik moet schrijven.. elke keer sterkte of een dikke knuff. is ook maar zo
    Toch wil ik je nu die dikke knuffel wel weer geven.. en hoop dat je nu ff geen opvlieger hebt zodat je hem kan ontvangen 😉
    En ik duim dat de toekomst lang en niet zo mistig mag blijven

    Liefs Tamara

  9. lieve dees

    een hele dikke big hug meer weet ik niet te schrijven helaas

    xxxx annemarie

  10. Lieve Desirée,
    Ik vind het allemaal heel begrijpelijk wat je denkt en voelt en ik besef ook dat het een hele eenzame strijd is. We kunnen veel begrip tonen, maar niet een stukje van de strijd, die je moet voeren, overnemen. Het gezegde ‘Vele handen maken licht werk’ gaat – jammergenoeg – in deze situatie niet op.
    Daarom lieve Desirée, wens ik je nogmaals heeeeeeel veel sterkte toe bij het leveren van dit zware gevecht.
    Veel groetjes van Jeanne.

  11. He Kanjer,
    lekker van je afgeschreven? Wat kan je het toch goed onder woorden brengen. Was er al een beetje bang voor dat het een en ander je in de weg zou zitten. Het was iets te lang stil. Als jij maar goed voor jezelf zorgt op jouw manier dan kan de rest van de wereld ….
    Liefs Ursula

  12. uit het oog maar op deze manier niet uit het hart. verder ben ik “woordeloos”maar geniet”van de inkijkjes in je ziel. ooit gaf een door jou gevonden tekst ons troost. andermans woorden zijn nog steeds een verzamelobject voor me. vandaag zag ik deze: ik ben zo moe van alles wat de mensen zeggen, van alles wat ik doen of laten moet misschien. Hoe men probeert mij duizend dingen uit te leggen, die ik helemaal niet uitgelegd wil zien.
    Sterkte met je levenswerk. we denken aan jullie. dungense groet,namens alle veertjes.

  13. Hai Dees, had al een poosje niet op je log gelezen maar via Freya je een beetje in de gaten gehouden.
    Schrik nu toch wel een beetje wat je schreef. Tja, kan alleen maar proberen te begrijpen wat je voelt en wat je er allemaal voor over moet hebben. En ik kan me helemaal goed voorstellen dat je het zoooo gehad hebt met goedbedoelde adviezen en positief blijven pffff.
    Meid, ik wil je alleen maar een dikke knuffel geven en er voor je zijn in de zin van dat ik aan je denk.

    Hele dikke kus van Noëmi.

  14. Lieve Dees,
    jeetje meis, ik leef met je mee. Heb je eindelijk je strijd met succes gestreden, krijg je dit weer op je pad. Denk dat het vooral moeilijk is omdat je tegen jaren van leren omgaan met je ziekte en met de overgang aan zit te kijken en het niet even, als die Amazone-krijger met je zwaard af kan maken en achter je kan laten. Ook nu wil ik je laten weten dat ik iedere dag wat positieve vibes naar je stuur, zodat jij je daar niet al te druk over hoef te maken. Hou je taai! Big, big hug, Pele

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s