Strepen en zuchten

Woensdag gingen we naar de simulatie voor de bestralingen. Robert mocht er niet bij zijn, dus ging hij koffie drinken. Ik nam plaats op de plank en mijn arm werd in een steun gewrikt. Mijn arm was nog niet helemaal soepel, dus dat ging moeizaam en was best pijnlijk. Ik mocht niet bewegen en niks doen. Ik lag onder een gigantisch apparaat in een schemerige ruimte. Af en toe kwam er iemand binnen en af en toe werd er op mijn lijf getekend. Toen de simulatie klaar was, werden de lijnen nog eens stevig aangezet. Ik was voorbereid en had een oud t-shirt bij me, want het gaf enorm af.

Het was niet anders verlopen dan ik verwacht had en toch had ik er helemaal de pest in. Objectief gezien is het niks na de chemo en de operatie, maar ik baal er wel gigantisch van. Moet ik 6 weken in oude vodden lopen en slapen…. Ik vind het ergens ook vernederend… Ik kan het niet precies omschrijven… Ik geloof eigenlijk dat het vooral zo is dat ik al 6 maanden zo intensief aan het behandelen ben dat ik er GENOEG van begin te krijgen en dan is elke streep er één teveel….

Toen we naar huis reden, zei ik tegen Robert dat ik nog steeds (of eigenlijk weer opnieuw) het gevoel heb dat ik in de verkeerde film zit. Alsof ik de afgelopen 6 maanden niet echt meegemaakt heb. Als ik aan chemo denk, popt er een heel ander beeld op dan dat van mezelf. Het blijft ergens erg onwezenlijk en dan ben ik nota bene mijn borst en mijn haar kwijt. Een tastbaarder bewijs kan haast niet. Prompt vielen een dag later ook de wimpers onder mijn ogen uit.

Ik wil niets liever dan aan het werk, verder met het ‘gewone’ leven, doen alsof er niets aan de hand is. Alleen maar naar ziekenhuizen om mijn product te vertegenwoordigen. Praten over kanker en behandelingen, maar niet over MIJN kanker en MIJN behandelingen.

Ik weet dat het struisvogelpolitiek is. Ik ben nog lang niet klaar. Ik mag nog een jaar Herceptin en jaren aan de anti-hormonen. Het is niet anders. Ik weet ook dat het risico op het beruchte ‘zwarte gat’ groot is, als ik doe alsof we gewoon weer verder kunnen gaan. Ik wil er op voorbereid zijn om niet heel diep te vallen en er in elk geval niet door verrast te worden.

Drie keer zuchten en gewoon weer verder gaan. Morgen om half 10 mag ik me melden voor de eerste keer Herceptin. Ga ik weer aan het infuus. Als het goed is, word ik morgen ook gebeld wanneer ik met de bestralingen kan beginnen. We verwachten donderdag. Ik denk dat ik ook nog wel even naar die afdeling toega, want de strepen beginnen nu al te vervagen en ik weet niet of ik ze zelf bij mag tekenen.

Met de tekst uit het vorige bericht in mijn gedachte, pak ik mijn surfplankje en ga ik weer proberen mezelf in evenwicht te houden.

Advertenties

13 Reacties op “Strepen en zuchten

  1. Hoi Dees,

    Twee stappen vooruit en dan toch af en toe een stapje terug, jezelf weer oppakken en weer verder gaan. Gaat goed komen en dat zwarte gat, hoop inderdaad ook door te weten dat het kan bestaan er niet in te vallen.
    Morgen heel veel succes met je eerste shot Herceptin.

  2. Lieve Dees,

    Mijn ogen lopen vol bij het lezen. Het is inderdaad zo’n vernederend gevoel, weeer anderen/vreemden en jij ligt op die plank, ik vond het ook vreselijk en pijnlijk, letterlijk en figuurlijk.
    Voor jou allemaal nog veel heftiger, jij zit al veel langer in deze molen, en nog veel langer erna… Je hoofd gaat malen, je wilt je leven terug, het beruchte zwarte gat, ja, dat hoort er allemaal bij. Ik kan alleen maar dik duimen dat de Herceptin draaglijk is, want die straaltjes, oefff… dat zijn sluipers die je zoo moe maken, onvoorstelbaar.

    Probeer alles bij de dag te nemen, hoe moeilijk ook, tuurlijk ben je kwaad, verdrietig, noem maar op!
    Werken… je zou wel een unicum zijn om dat voor elkaar te krijgen. Ik dacht ook zo, kom op, gaan en niet zeuren, IK ben NIET moe, ik WIL het niet. Dat was een klein jaar na dato, en wat kwam ik mezelf tegen. Maar meis, dat is allemaal van later zorg, mag ik dat zo zeggen uit eigen ervaring. Maak jezelf daar niet gek mee, hmm makkelijker gezegd dan gedaan..

    Golf mee op de surfplank, die gaat van hoog naar laag, zo werkt het in het hoofdje en lijf ook..

    Ben weer lang van stof, sorry, alles is ook zo herkenbaar, ik denk aan je eigen spreuk die mij vaak heeft geholpen: keep up the spirit! Die vind je ongetwijfeld weer, jou kennende, hou je taai dappere Dees, en ook Robert.

    Dikke knuf
    Ellen

  3. Ik zit nu tussen de chemo en bestralingen en ben even lekker aan het werk. Heeeeerlijk die sociale contacten, het gevoel dat je iets doet wat ergens aan bijdraagt. Natuurlijk is het niet het werk wat ik wil (voor de klas), maar een bijdrage aan het grotere geheel (administratieve klussen voor de school).
    Toch waak ik ook hoor voor het zwarte gat.
    2 jaar geleden heb ik baarmoederhalskanker gehad (voor deze ellende) en ben ik 6 weken na de operatie (verwijdering baarmoeder) weer aan het werk gegaan (in mei). Net alsof er niets was gebeurd, alsof het om een ingegroeide teennagel ging. Het woord kanker wilde ik toen helemaal niet horen. In december 2005 stortte ik in. Een collega overleed aan kanker en toen pas ging ik mij realiseren wat voor soort ziekte het eigenlijk was. Ik heb 3 maanden lang heel, heel erg gehuild en toen was het gelukkig klaar.
    Deze keer heb ik mij voorgenomen om ook tijdens het proces (nu dus) ook gewoon eens te huilen. Te brullen zelfs. En stil te staan bij wat ik heb en ook gewoon eens bang te zijn. Ik hoop dat dat helpt en dat ik niet weer maanden later zo’n terugslag krijg. Enfin, ik weet nu door jou weer dat ik niet al mijn oude shirts weg moet gooien. Ik heb ze de komende weken nog nodig.
    Hou je taai Dees. Er komt een keer een eind aan deze ellende!!!!

  4. lieve dees

    heel veel sterkte in de komende dagen meid en robert en isis ook natuurlijk denk aan jullie

    er brand iedere avond een kaarsje voor jullie

    big hug annemarie

  5. Heej Dees, was even 2 weekjes op vakantie, maar ben er weer om met je mee te leven (alhoewel ik ook op vakantie aan je dacht…. met een cappucino op een terras in Italië…). Hoe dan ook, ik zie dat er al weer vanalles te gebeuren staat….. bestraling, hormoontherapie, Herceptin…. Maar lieve Dees, ook dit klusje zul je weer klaren….. Kom op… het ziet er nu zo goed in verhouding met hoe het was!!!! Volhouden lieve meis…en Isis…wat een heerlijke, kinderlijke nuchterheid! Dikke kus van Anja

  6. Ik heb even geen woorden waarvan ik denk dat ze troost kunnen bieden. Mopper, schop en huil maar even lekker van je af want het is ONEERLIJK en het duurt al zo lang.
    En daarna doe je gewoon weer wat je al die maanden al doet: schouders eronder en gaan.
    Hele grote dikke virtuele knuffel van jij. Ik denk aan je.

  7. Oh, zo herkenbaar weer…iedere dag weer een confrontatie met die rotziekte. Vernedering, pijn, angst, tja je moet veel doorstaan als je kanker krijgt! Maar hier sla jij je ook weer door, dat weet ik zeker. Ik ben ook wel bang voor het zwarte gat, hoor. Veel sterkte met de herceptin behandelingen en ik hoop dat de bestralingen snel kunnen beginnen. XXX

  8. Lieve Dees ik moet van jouw laatste stukje ook een zucht slaken en een traantje wegpinken. Ik kan me jouw, en jouw lotjes’, angsten ZO goed voorstellen. Om echt diep te gaan, daar heb je misschien nog meer moed voor nodig dan alle lichamelijke euvels en pijn. Maar ik vind je symboliek (of die van Bhoeda)treffend. Om echt hoog te gaan met je surfplankje moet je af en toe ook goed diep gaan om vaart te maken… Sterkte wijffie!

  9. Bij mij mocht Mich ze altijd bijtekenen, en dat was vooral na het weekend altijd hard nodig ! Dat de bestraling je zwaar gaat vallen is heeeeel herkenbaar, ik vond het ook erg naar, maar Dees…ook dat gaat voorbij! Hou vol meis, kill the cells !!!!!

    Kiek

  10. Lieve Dees,Cecile,
    In een slechte film zit je zeker, helaas gebaseerd op jouw waargebeurde verhaal. Maar ik geloof in happy endings en ik moet zeggen, hoe belabberd de film ook mag zijn, ik ben wel fan van de stoere hoofdrolspeelster.
    Dikke knuff van Noor (freya)

  11. Lieve Dees,

    Even een dikke kus van mij….voor jou!!!

    XXXXXXX
    Esmée

  12. Hoi Dees.

    Ook jij mag je een keer laten gaan je bent al die tijd al zo flink geweest je mag best eens hard tegen een muur schoppen ,maar,,,denk aan je tenen.Ik kan het me zo goed voorstellen dat je er onderhand vreselijk van begint te balen maar meisje het eind van de behandelingen is in zicht dus even nog doorbijten.Gemakkelijk praten van me he ,maar jij red het wel kom op we gaan er weer tegen aan met die banaan.Heel veel sterkte en lieve groetjes Rina.

  13. Beste Dees,

    Heel begrijpelijk dat je er vreselijk van begint te balen. Ook sterke, flinke mensen mogen zich best eens laten gaan. Ik wens je verder heel veel sterkte en kracht toe.

    Groetjes Lisa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s