Ziekenhuisverslag

Zo, bij deze het ziekenhuisverslag.

We waren vrijdagochtend vroeg in het ziekenhuis, al om kwart over 7. Op de afdeling mocht ik me meteen gaan omkleden, want kort daarop werd ik opgehaald. Ik was een beetje gespannen, maar ook niet heel erg. Ik zei steeds tegen mezelf dat ik helemaal niets zou voelen totdat ik wakker zou worden uit de narcose. Dat werkte. In de wachtkamer van de OK gebeurde er nog iets grappigs. Ik had van te voren een zetpil Paracetamol gehad, maar die werkte op mijn darmen, dus moest ik ineens heel erg nodig. Oei. Dat zei ik tegen de OK-assistente en ze zei dat ze wel een po voor me kon halen. Ik schrikken. Zie je mij daar midden in die wachtruimte een grote boodschap doen op een po ???? Zij lachen, ik ook. Dus besloot ze dat ik ook wel even naar het toilet in de kleedkamer van de verpleegkundigen kon. Ik in mijn operatiehemd, zij sloeg daar snel een operatielaken omheen (dat lijkt nog het meeste op zo’n papieren tafelkleedje dat ze bij de Chinees hebben). Dus schuifelde ik daar op mijn operatiesokken met zo’n mutsje op tussen de omkledende verpleegkundigen… Erg komisch. Maar hèhè,… wat voelde ik me verlost…

Nouja, kort daarop ging ik de OK in. Ze waren allemaal superlief voor me. Was ook wel blij dat de chirurg bij me in de buurt was. Voelde vertrouwd.

Volgend moment kwam ik bij. Helemaal daas natuurlijk, dus echt veel herinneringen heb ik daar niet aan. Ik heb wel wat tranen gelaten. Ik werd teruggebracht naar mijn kamer. Ik lag lekker alleen. Robert kwam al heel snel. Ik was blij hem te zien. De chirurg had hem intussen al gebeld dat hij mijn okselklieren had laten zitten omdat de poortwachtersklier bij de sneldiagnostiek schoon bleek. Goed nieuws. De rest van de dag heb ik geslapen, een beetje gegeten. Het verbandje op mijn borst zat los, dus ik had al even gekeken. Ik schrok er niet van. Het zag er netjes uit. Wat het werkelijk doet met je uiterlijk zie je ook niet als je ligt. De chirurg kwam me nog even opzoeken. Wat een lieverd. Ergens in de loop van de middag begon de verpleegkundige al dat, als mijn katheter eruit was, dat ik dan wel naar huis kon. Ik: “Hu? Ik ben hier net. Ik wil niet naar huis, hoor.” Hmmm, dat scheen ongebruikelijk te zijn. Veel vrouwen gaan gewoon met drain naar huis. Kan best, maar ik vond het verstandiger om een paar dagen te blijven liggen, zeker omdat ik thuis meteen weer een soort onrust over me krijg.

Die nacht goed geslapen, morfine is lekker spul (werd me al van alle kanten toegefluisterd, maar ik kan dat nu bevestigen). De volgende ochtend hielp een verpleegkundige me om me te wassen in de badkamer. Ik was nog een beetje wiebelig op mijn benen. Toen kon ik voor het eerst een blik op mijn borst werpen, terwijl ik stond. Tja,… dan zie je pas echt goed dat er een borst weg is. Een kale vlakte. Huilen natuurlijk.

Robert kwam al snel, had allemaal lekkere dingen voor me meegenomen. ’s Middags kwamen mijn ouders op bezoek en Maarten, mijn baas (hij corrigeert me dan altijd en zegt: “Collega”). Was erg leuk. Ik was al behoorlijk spraakzaam. Goed teken. Als Dees weer kan kletsen, gaat het goed.

De volgende dag kwamen Robert, Hilde en Isis. Isis was helemaal opgewonden, door het logeren, maar ook doordat ze nu mama in het ziekenhuis ging opzoeken. Ze had koekjes en ballonnen meegenomen en een tekening gemaakt. Het eerste wat ze zei was: “Mama, waarom heb jij een takel?” (Dat had ze van Muis in het ziekenhuis. Er was geen takel, maar wel een stang boven het bed waar een takel aan kan). Pieter (mijn zwager) was met hun twee kindjes beneden aan het wachten, maar die hebben we maar snel naar boven laten komen. De kindjes gingen enorm lopen keten, hahaha. Gelukkig had mijn kamer een dubbele deur. Half uurtje later zijn ze toch maar gegaan. Rust op de afdeling keerde weder.

Daarna kreeg ik nog bezoek van een vrouw, die voorheen mijn gynaecoloog was, en zelf geconfronteerd was met borstkanker. Dat was heel emotioneel. Zij was het die de eerste echo maakte toen ik uiteindelijk zwanger was van Isis. Kort daarop werd ze ziek. Ik heb zo vaak aan haar gedacht. Zij vertelde dat ze ook veel aan mij had moeten denken, sinds we elkaar aan de telefoon hadden gehad. Bijzonder, heel bijzonder. Ze was nog maar net weg of ik kreeg bezoek van een vrouw die ik al in geen 7 jaar gezien had, maar bij wie in December borstkanker is geconstateerd en die een vergelijkbaar traject heeft afgelegd als dat van mij. We hebben alleen via mail en telefoon contact gehad. Het was een volslagen verrassing dat ze er was en het voelde ook meteen weer zo vertrouwd. Weer heel emotioneel.

Ondertussen moest ik plaatsmaken, ik werd verhuisd van mijn éénpersoonskamer naar een tweepersoonskamer (waar op dat moment nog niemand anders lag). Die middag heeft de verpleegkundige me geholpen bij het passen van protheses en een prothesebeha. Ik moest weer huilen. Het zag er ook weer zo gewoon uit, alsof er niets gebeurd was. ’s Avonds kwamen Arend en Carla nog op bezoek.

Die nacht sliep ik erg slecht, tussen de opvliegers door had ik het zo ontzettend koud. Ik had inmiddels al 4 dikke dekens op me liggen, maar ik bleef rillen. Midden in de nacht vroeg de zoveelste verpleegkundige me of ik de volgende dag naar huis zou gaan. Zucht. Nouja, omdat ik niet meer kon slapen, ben ik toen TV gaan kijken. Ik lag nog alleen dus kon ik me dat permitteren. Dat zette me wel aan het denken en ik bedacht toen dat ik eigenlijk best naar huis wilde.

De volgende ochtend kwam de chirurg met een stel artsen in opleiding. De wond zag er mooi uit. De drain mocht er officieel nog niet uit, maar uiteindelijk toch wel. Kon ik lekker zonder drain naar huis. Het voelde goed om me aan te kleden, prothesebeha aan, pruik op. Weg kanker, onzichtbaar voor de buitenwereld. Ik voelde me ook absoluut goed. Robert kwam me ophalen en we gingen lekker naar huis.

Ik ben thuis eerst in de infraroodsauna gegaan en daarna lekker gaan douchen, maar ik geloof dat ik wel een beetje overmoedig was, want toen ik me wilde gaan afdrogen, begon alles te draaien. Gelukkig was Robert in de buurt en die hielp me. Ik was blij dat ik in mijn bed lag. ’s Avonds kwamen Loes en Jeroen op bezoek. Was gezellig.

Ik heb niet veel pijn gehad, niet aan mijn buik en ook niet aan mijn borst. Het trekt natuurlijk wel een beetje, maarja, dat went snel. Verpleegkundigen waren heel lief, met de ene had ik natuurlijk meer een klik dan met de andere.

Nu kan ik goed naar mijn nieuwe lichaam kijken. Mag raar klinken, maar ik vind het niet lelijk. Het is een oorlogswond. Ik ben een echte amazone. Het scheelt natuurlijk wel dat ik al 5 maanden wist dat dit zou gaan gebeuren. Ik heb bewust afscheid kunnen nemen.

Gisteren konden de pleisters eraf, de wond is dicht. Isis is nog bij opa en oma. Ik heb alweer energie (onrust?). Ben gisteren de hele dag op geweest. We zijn lekker dutzige dingen gaan doen, zoals bolchrysanten kopen. Ik merk wel dat twee dagen alleen maar in bed liggen een enorme aanslag op je conditie is, plus natuurlijk nog de operatie. Ik kan weer lekker gaan opbouwen.

Kortom,… het gaat goed. Ik voel me goed en…. ook achter dit project kan ik bijna een kruisje zetten.

Advertenties

21 Reacties op “Ziekenhuisverslag

  1. Hoi Dees,
    wat kan je alles toch mooi omschrijven en wat ben je ongelofelijk sterk! Toch word ik het emotioneel als ik het lees, maar heel fijn om te horen dat het je naar omstandigheden goed gaat. Graag wil ik je heel veel kracht toewensen voor je opbouw.
    Mijn vader is vrijdag aan de beurt dus ik ga morgen naar Limboland. Ik zal hem jou zinnetje in zijn oor fluisteren” hij zal helemaal niets voelen…

    Nou Dees, geniet van de mooie dag en tot gauw

    Groet Rachelle

  2. Dees,

    Je bent on-ge-lof-elijk. Ik denk dat je zolangzamerhand mijn grote voorbeeld wordt. Het ga je goed lieve Dees.

    liefs, Isis

  3. Lieve Dees, wat een veteraan ben je! en wat een oorlog… deze veldslag heb je weer dapper doorstaan. ook ik ben weer diep onder de indruk en ook wel beetje emotioneel, het is ook niet niks allemaal. heel veel sterkte de komende dagen. liefs Fré

  4. Wat ben je toch dapper!

  5. wow, wat heb je dat weer mooi omschreven. Je bent echt een amazone, alleen al de manier waarop je het beschrijft en ermee omgaat. Wil je Robert bedanken dat die ons ook nog op de hoogte hield? knuf aan Isis, en take care!

  6. Vanaf hier alleen nog maar up hill! Wat niet wil zeggen dat zo af en toe een emotioneel dalletje niet voor kan komen….. Dees ……. amazone …… winner in many many ways !!!!

    Dikke smak!

  7. Euh ….. van Jet dus…. Uut Grun’n

  8. Lieve Dees…..mijn bewondering groeit met de dag…..bij het lezen van dit stukje kreeg ik een knoop in mijn maag (nog eentje whaha)en een brok in mijn keel en een waas voor mijn ogen…. wat heb jij toch doorstaan in 5 maanden tijd….. je hele leven op z’n kop en nu ben je d’r weer…. met oorlogswond weliswaar, meer weer een enorme ervaring rijker (ervaringen hoeven per slot van rekening niet altijd goed of prettig te zijn, overal leer je weer iets uit). Ik vind jou zó ontzettend dapper…. bewonderenswaardig…… hou je taai Désirée…. vanaf nu alleen nog maar bergop (om even met Jet’s woorden te spreken). Vooruit….en niet meer achterom kijken!!!!

    Dikke dikke kus van Anja!!!!

  9. Hoi Dees,

    Wat fijn om te lezen dat je het toch allemaal weer goed verwerkt hebt ,wat ben je toch een kanjer.Maar doe het een beetje rustig aan zodat je geen terugslag krijgt,ik snap soms niet waar jij al die energie vandaan haalt.Je bent echt geweldig,Robert en Isses kunnen trots op je zijn.Lieve groetjes Rina.

  10. Een diepe buiging van bewondering

  11. Wauw Dees, dat is wat er in me op komt.
    Kanjer!!!
    Ik hoop dat er nu de rust komt waar je echt recht op hebt.
    Doe maar lekker rustig aan.

    Gr Rona

  12. lieve dees

    neem de tijd zo dat alles goed kan genezen meid. denk veel aan jouw.

    dikke knuffel annemarie

  13. Lieve Dees,
    Ongelovelijk wat je de laatste vijf maanden hebt gedaan, petje af! Echt waar!
    Ik wens je veel kracht bij het herstellen en dat je nu even in rustig vaarwater mag koersen.
    Dikke knuf, Pele

  14. Lieve Dees, fijn dat de operatie achter de rug is, goed verlopen, en het nieuws positief. Gewapend met informatie en gezond verstand, blik onbevangen en vol moed en vechtlust op te toekomst; Dees voor mij BEN je die amazone! Succes meis, met het herstel, het verdriet, het een plaatsje geven, en het verdere gevecht. Liefs, Mar

  15. Lieve Dees,

    Wat ben je toch een méga KANJER!
    Ik kan je niet vertellen hoeveel bewondering ik voor je heb!

    Zorg goed voor jezelf!

    Dikke kus
    Esmée

  16. Weer een stap richting volledige genezing.
    Ik krijg veel complimenten over hoe sterk ik ben, maar jij kunt er helemaal wat van…….
    Ik heb bewondering voor je!!

  17. Wat ben je toch een topWIJF. Keep going strong!
    Ursula.

  18. hoi cecile/desiree

    ik weet niet wat ik anders kan tikken dan hier al getikt is..
    ik vind je ongelofelijk sterk,,
    groetjes sannie

  19. Je verhaal … biggelende tranen, mijn hemel, Desiree wat ben jij ontzettend krachtig!
    Liefs Tineke

  20. Lieve Desirée,
    Waar haal je al die energie vandaan? Het ene moment lig je in het ziekenhuis na een zware operatie en het volgende moment ben je al weer op pad geweest?
    Het is ronduit geweldig.
    Fijn, dat het zo goed met je gaat!
    Liefs, Jeanne.

  21. Ha die Dees,
    Wat zit de wereld toch raar in elkaar. Heb ik mijn eerste (en waarschijnlijk enige) helikopterles en zit ik daarna te relaxed in frankrijk in the middle of nowhere en ga jij door al deze fysieke en emotionele rollercoaster heen!!! Ben wel zeer blij te lezen dat het allemaal zo goed is gegaan! en dat je je goed voelt en dat je ernaar kunt kijken. Inderdaad weer een kruisje en hoeveel kraaltjes erbij???? Je doet het goed, echt waar, ik ben apetrots op je. Tot snel aan de telefoon of live!!
    Hanneke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s