Wederom rondje Eerste hulp

De dag begon vroeg in ons huis, want om 05.00 vond Isis dat ze klaar was met slapen. Onze pogingen om haar ’s ochtends langer door te laten slapen door haar middagslaapje over te slaan, zijn dus nog niet echt vruchtbaar geweest. Ze deed nog wel een poging om naast me te gaan slapen en klemde daarbij haar armpjes om mijn nek. Erg knus, erg gezellig, maar ook erg warm dus de ene opvlieger volgde de andere op en ik deed geen oog meer dicht. Ook de uren daarvoor kon ik de slaap niet echt vatten, dus ik stond doodmoe op. Nee, die chemokuren doorsta ik wonderwel, maar de serie korte nachten beginnen hun tol te eisen.

Verder kreeg ik gisteren in de loop van de dag een plek boven mijn port-a-cath, beetje rood, beetje gezwollen, beetje warm. Hmmm, de angst vloog me naar de keel, want dat zou wel eens een infectie kunnen zijn. Vanochtend vroeg belde ik dus naar de Dagbehandeling. Ik zou teruggebeld worden maar een uur later had ik nog steeds niks gehoord en belde ik nog maar een keer. Na overleg moest ik naar de spoedeisende hulp komen. Ik kan niet ontkennen dat ik me behoorlijk gepiepeld voelde. Ik wist al van te voren dat ik moest komen om ernaar te laten kijken. Moest ik daar zo lang op wachten? Nouja, ik weet ook wel dat ze het altijd erg druk hebben.

Isis was op de peuterspeelzaal, dus ging ik alleen, zodat Robert haar op kon gaan halen. En daar zat ik weer om 10.00, verkeerde plek, verkeerde herinneringen en als de dood dat ze de port-a-cath eruit zouden gaan halen. Bloed prikken, eindeloos veel buisjes en flesjes, echo laten maken, temperatuur opgenomen,.. Uren, maar dan ook uren wachten. Ik moest zo huilen. Zat ik daar weer, K-ziekenhuis, K-ziekte…

Zo’n afdeling Eerste hulp is nou ook weer niet de plek waar privacy de hoogste prioriteit heeft en zo kon ik alle klachten van de mevrouw in het hokje naast mij tot in detail volgen. Het waren onsmakelijke verhalen, echt van die dingen die je gewoon niet wilt horen. Echt opwekkend zeg maar…

Rond half 2 zat ik er nog steeds en ik had intussen wel trek gekregen. Er moest nog overlegd worden met de chirurg en daarna met de microbioloog, dus vroeg ik of ik even een broodje mocht gaan eten. Stel je eens voor, loop ik daar de spoedeisende hulp af om in alle rust een heerlijk Italiaans broodje met een geurende cappucino te gaan nuttigen, om vervolgens op mijn dooie gemakkie ook weer terug te lopen. Hoezo spoedeisend?

Nouja, geen van de onderzoeken kon een infectie aantonen, dus de port-a-cath mocht blijven zitten. Antibiotica had, volgens de microbioloog, geen zin. Werd ik na een verblijf van 4 uur weer losgelaten, maar ten dele gerustgesteld maar de port-a-cath zit er nog in. De plek is nog steeds rood en warm, dus ik duim echt dat ik niet nog een rondje Eerste hulp hoef te doen deze week.

Zo, lieve kijkbuiskinderen, het was weer een boeiend dagje, nu oogjes dicht en snaveltjes toe, ik maak me op voor een nacht, die minstens tot 7 uur morgenochtend duurt.

Advertenties

7 Reacties op “Wederom rondje Eerste hulp

  1. He gets Dees…brr….wat een rotdag!
    Hopelijk heb je inderdaad een lekker nachtje vannacht! Weltrusten!

    Kus Esmée

  2. Ik hoop echt dat je goed geslapen hebt en vandaag een doodsaaie dag voor de boeg hebt….

  3. Heb je gemist en even niet met je meegelezen maar wel meegeleefd. Kreeg natuurlijk weer een brok in mijn keel Amazone! Bel je vandaag. Hoop dat je goed geslapen hebt. Kon ik maar iets voor je doen een nachtje slecht slapen overnemen of zo!

    U

  4. Lieve Dees,
    Hier even een berichtje van mij. Voortaan niet meer alleen naar de SEH gaan, hoor! Onvoorstelbaar hoe lang ze je laten wachten, hé? Meisje, ik hoop dat de rode plek snel verdwijnt en je niet meer terug hoeft. En die opvliegers, ja, ze slopen je werkelijk. Als ik Zopiclon slik dan heb ik een nacht geen opvliegers!!! Helaas mag je dit niet iedere keer slikken, maar zo af en toe een nachtje slapen is heerlijk. Tip??? Dikke zoen!

  5. Ooh Dees, wat een dag, je bent al zo gesloopt door de slechte nachten, en ook nog alleen gegaan.

    Ik dacht al lezend hetzelfde als Mandy, en zal maar niet schrijven wát ik in gedachten zei.
    Het is toch belachelijk dat je naar SEH wordt gestuurd, je hebt geen gebroken teen of zo!
    Het lijkt mij logischer, patiëntvriendelijker etc. dat je op oncologie terecht kan. Zo dat heb ik keurig uitgedrukt, maar dat kost me moeite hoor, tjonge jonge.

    Ik duim dat die rode plek verdwijnt en zo’n “tour” niet nogmaals nodig is (probeer dan iemand mee te nemen). En kan je voor de nacht niet een Temazepammetje nemen? Ik wilde daar eerst niet aan maar had later spijt dat ik ze niet eerder ben gaan gebruiken. De VK’s zeiden, als je al zoveel moet ondergaan, maak het dan zo prettig mogelijk voor jezelf. Tja.. maar ik heb geen hummel die ’s nachts in m’n bed kruipt..

    Hou vol lieve Dees,

    knuf

    Ellen

  6. hoi dees

    dikke knuffff hoop dat jij een beetje hebt geslapen lief.

    xxxx annemarie

  7. Geen gekke dingen gaan doen met die porth-a-cath, heh? Ik vind het een paljas-aktie om je uren te laten zitten op een SEH. (Tssss, zei ze verontwaardigd.)
    Overigens sla je je zo dapper door alle kuren heen, inclusief dapper ogende foto’s hier op je log. Schiet je vol op een SEH. (Achja, ik weet ook wel dat het gewoon net een druppel is. Je kunt dit er niet bij gebruiken. Niet meer pech.)
    En je blijft hoe dan ook MOEder, lees ik wel. Chanteren met stickers is altijd goed. Gewoon doen!
    Liefs, Mikki

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s