Geen moeilijk gedoe…

Ik kan me voorstellen dat mensen niet durven te bellen, dat ze niet weten wat ze moeten zeggen, maar echt, dat is niet nodig. Daarom ter illustratie….

De telefoon gaat. Het is Jan, die de verbouwing van de benedenverdieping heeft gedaan. Hij is er al van op de hoogte dat ik ziek ben en mijn eerste kuur heb gehad.

Ik: "Hoi Jan, hoe is het?"

Jan: "Ja, goed, maar eh…. hoe is het met jou?"

Ik: "Nou, behalve dan dat ik kanker heb, gaat het ontzettend goed."

Jan begint te lachen.

Britney_kaalIk: "Mijn haardracht gaat deze week op die van jou lijken, maar het is in, want Britney Spears heeft het ook."

Jan: "Het is ontzettend handig. Met douchen ben je zo klaar. Het kan maar zo dat je straks niks anders meer wilt. Maarja,… bij mij is het erfelijk bepaald."

Ik: "Ja, en bij mij is het chemisch bepaald."

….

Kortom, …. geen moeilijk gedoe !!! Als je wilt bellen, gewoon doen en als je niet wilt bellen, gewoon niet doen. Geen verplichtingen, want daar heb ik, zoals bekend, een pesthekel aan !!! En ik beloof dat als het niet uitkomt, dat ik dan de telefoon niet opneem of het gewoon eerlijk zeg !!! Easy toch?

Advertenties

6 Reacties op “Geen moeilijk gedoe…

  1. lieve dees

    net wat je schrijft over wel bellen niet bellen daar heb ik ook een hekel aan meid dat is het zelfde als wel durven komen niet durven komen op viste blijf dan liever weg vindt ik en laat me met rust dan.

    maar jij kan het altijd zo mooi omschrijven meid .

    xxxx annemarie

  2. Hallo Dees/Cecile,

    Ik volg je log vanaf het moment dat jouw ziekte ‘bekend’ werd op het forum van Paula. We kennen elkaar niet, maar ik ken je naam wel van een tijd geleden.
    Je schrijfsels vind ik geweldig, je geeft zo’n kraakhelder beeld van je belevenissen dat ik als buitenstaander me volledig betrokken voel. Daarom: ik juich voor je, moedig je aan en hoop met iedereen dat je – niet helemaal zonder kleerscheuren waarschijnlijk – uiteindelijk als winnaar uit deze strijd komt.

    Groet,
    Nande

  3. Haha, typisch gesprek met een man… moest er erg om lachen. Sterkte Desiree, hoop dat de stijgende lijn na kuur 1 aanwezig blijft!!!

    Liefs, Wendy (wennetje)

  4. hoi Cecile/Desiree,
    Mijn god wat gaat het snel zeg. De eerste kuur alweer achter de rug. Ik ben blij te lezen dat je veel steun krijgt, thuis en hier op het net ook. Leuk om de foto van Isis (toch?) te zien, dat is lang geleden!
    Blijf je volgen hoor!

  5. Lieve Désirée,
    LANGS HET TUINPAD VAN MIJN VADER
    Al dagen zingt dit oude liedje, onroerend vertolkt door Wim Zonneveld, door mijn hoofd.
    Vanmiddag hebben je moeder en ik een lange wandeling gemaakt langs en door de Drunense duinen. Tijd genoeg om na te denken.
    Als kind van 1 jaar hebben mijn ouders enige tijd op jou gepast. Al wandelend realiseerde ik me dat mijn vader toen slechts 57 jaar was, 6 jaar jonger dan ik nu ben.
    Mijn, vader ruim 27 jaar geleden gestorven, vond het heerlijk met jou te spelen en grapjes uit te halen. Zo vind ik het nu heerlijk om met Isis, Menno, Lisa en Aleksei te spelen en grapjes uit te halen.
    Het grote verschil tussen toen en nu is dat mijn vader vrijwel nooit naar ons kwam; het was gebruikelijk om naar hen te gaan.
    Het dorpsleven wordt in dat lied zo nostalgisch bezongen. Terwijl je zo aan het wandelen bent, zijn mijn gedachten vrijwel voortdurend bij jou. Hoe zou mijn vader het gevonden hebben als een van zijn 7 kinderen ziek zou zijn geworden? Ik herinner me nog dat mijn oudste broer als soldaat naar Nieuw Guinea werd uitgezonden. Dagen was hij stil. De spanning vrat aan hem.
    Zou het te vergelijken zijn met wat ik nu voel, op en neer geslingerd tussen hoop en vrees?
    Gelukkig is het allemaal goed afgelopen. Snap je dat ik op zo’n moment wel eens met hem zou willen praten. Als mijn vader zorgen had liep hij stil zijn hof in.
    En als ik dan zelf mijn hof in loop (voor niet Brabanders gewoon de tuin), komt dat lied vanzelf in mijn hoofd.
    veel liefs van je vader

  6. Lieve Desiree,
    Ben erg geschrokken toen ik hoorde wat er allemaal aan de hand is. Jeetje! Het lezen van je weblog maakt veel indruk op mij. Ik vind het geweldig dat je zoveel kracht vindt om ermee om te gaan…

    Ookal spreken we elkaar nauwelijks… met mijn gedachten ben ik bij je! Voor mij ben en blijf je mijn lieve nicht die wel 10 keer achter elkaar “Mark in het ziekenhuis” voor wilde lezen!

    Heel veel sterkte!

    Dorrit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s