Accepteren, hoe doe je dat?

Lichamelijk gaat het elke dag een stukje minder, maar mag ik niet klagen. Het is nog te overzien. Het moeilijkste vind ik het te accepteren dat ik nu dus ziek ben en niet meer kan wat ik vorige week kon. En dat terwijl het zo mooi weer is en ik niets liever zou willen dan met Isis in de tuin spelen, grasmaaien, plantjes snoeien, lunchen met een wijntje en… en…. en…..

Acceptatie is het toverwoord, dat weet ik wel, maar nu moet ik vooral nog even afscheid nemen van hoe het was en hoe het eigenlijk had moeten zijn. Want,…. accepteren, hoe doe je dat? Het doet gewoon zeer…. Maarja,… facts are facts…

Isis is met tante Hilde mee en mag lekker in de tuin rennen met de kindjes. Voor haar is dat één groot feest. Voor ons even rust en de tijd aan onszelf….

Advertenties

9 Reacties op “Accepteren, hoe doe je dat?

  1. hoi dees

    neem ff lekker tijd voor jullie tweetjes nu isis bij haar tante is meid en jij bent sterkt hoor net als wat edith schreef ik vindt jullie twee vechters hoor

    xxxx annemarie

  2. Henriette en Jan Jansen

    Hoi Desiree,
    Veel sterkte meisje.
    Het is heel vervelend voor je dat het nu minder is.
    Ik was al zo blij voor je dat je de eerste dag van de chemokuur goed doorgekomen was.
    Veel liefs,
    Jet.

  3. Lieve Dees, het is vervelend dat je je steeds moeier en slechter gaat voelen, joh! Ik voel me nu al weer zo slecht dat ik op bed ben ga liggen. Smaakt je eten nog een beetje? Alles wat ik eet smaakt naar karton en piepschuim…hmm..jammie jammie. Nou, lotgenootje zet ‘m op de komende dagen. De strijd is begonnen! een dikke knuffel van mij

  4. Wijfie, wat ben je toch een kanjer. Accepteren vind ik toch wel heel moeilijk. En jij in jouw positie praat er toch over en sterker nog het lijkt soms of je het ook nog werkelijk kan. En als je het niet kan mag de hele wereld het weten…. en we zullen er allemaal voor je zijn. Ieder op onze manier.
    Kop op.
    U

  5. Desiree, ik duim voor je. Ik denk zo af en toe aan ons gesprek in een wegrestaurant op weg naar het Krugerpark in Zuid Afrika. Je weet wel. We vertelden over hoe geweldig het is om een kind te hebben. Dat is iets wat nooit verandert; ook nu niet. Toi toi. Charles.

  6. Dit is misschien wel het allermoeilijkste… De klap dat je te horen hebt gekregen dat je borstkanker hebt is vreselijk en tegenlijkertijd nog erg onwerkelijk in het begin…. En nu ben je vollop in de behandeling en merk je dat je lichamelijk er van te lijden hebt…..boem ineens is het nog echter dan echt… Dan wil je lijf niet meer die normaal zo simpele dingetjes doen omdat je lijf alleen maar rust rust rust wil….
    En dat is moeilijk….erg moeilijk…..
    Dikke knufffff
    Agnes

  7. Lieve Dees,

    Accepteren vind ik een ‘vies’ woord…. Wat is accepteren, dát is een goede vraag! Ik vraag me af of je kunt en moet accepteren; het is tenslotte gewoon een k#tziekte, en een kl*tebehandeling. Ja, je moet er mee dealen, je moet je bij de behandelingen en daarbij kei hard knokken…Maar het blijft gewoon NIET EERLIJK!!
    Fight it, beat it!!
    En dat accepteren…ach….doe het op de Dees-manier! En ijzersterke vechter! Waarmee ik NIET bedoel dat je niet vreselijk verdrietig, kwetsbaar en boos mag zijn!
    Lieve Dees, sterkte! (wat een loze woorden, i know, maar ik wens het je wel!)

    Dikke kus Esmée

  8. Hee Girlie,

    Nou lekker dan; je eerst steeds meer K met P gaan voelen en dan direct er achteraan weten dat je dat gewoon moet accepteren. Verdomd oneerlijk! Misschien is het wel goed om in deze tijden steeds een bepaalde periode voor jezelf in te lassen waarin je iedere keer rete- boos en verdrietig MAG zijn en het gvd even NIET hoeft te accepteren voordat je jouw onvermijdelijke vechtlust weer naar boven laat komen. Diep gaan om weer op te stijgen, verdriet om daarna weer te weten hoe vreugde voelt, al is het steeds maar even en om kleine dingen.
    Voor waar jij doorheen moet, bestaat geen handleiding; doe het zoals jij denkt dat het goed is. Weet je nog; dat heeft je bij onze “schizofreen is nooit alleen” uiteindelijk ook resultaat opgeleverd en wat was jij daar mijn voorbeeld en steunpilaar. Ons mantra voor jouw periode van ellende: “dit gaat gewoon goed komen”.

    We faxen.

  9. Hoi Dees,

    accepteren is een heel groot woord voor iets wat je opgedrongen wordt en waar je niet op zit te wachten…

    Acceptatie klinkt ook zo slachtofferig, vind ik, het is al heel wat als je er (voorlopig) mee leert leven, het wennen aan een lijf wat feilbaar blijkt..

    Er gebeurt ook zoveel in zo´n korte tijd, geen wonder dat je grijze cellen wat overspannen raken, het is nogal niet iets om allemaal bij te benen!
    Wat voor mij het beste werkt (heb wel geen kanker, maar toch genoeg kwalen om last van te ondervinden) is het per dag (of soms per uur) te bekijken..go with the flow..

    Jee, nu klink ik wel heel new agerig (ook niet mijn pakkie an 😉 ) maar toch, dat werkt voor mij het best (naast het schrijven!).

    Sterkte, voor elke minuut, voor elk uur en natuurlijk voor elke dag!
    Liefs, Mien

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s