Wachten is het allerergst

Brrrrr,…. hoewel ik na de berichten van gisteren iets geruster ben, werd ik toch om 4 uur wakker en kon ik niet meer slapen. Ik ben maar weer achter mijn computertje gaan zitten en later nog in onze infraroodsauna gekropen. De warmte doet me goed en vanochtend viel ik opnieuw in slaap.

Soms voelt het alsof ik het al wel verwerkt heb en er gewoon tegenaan wil en soms vliegt het me echt naar de strot. Dan krijg ik koude handen en voeten en een gevoel in mijn maag waarvan ik niet kan thuisbrengen of het honger of misselijkheid is.

Het bijkomende positieve effect is wel dat ik al een paar kilo ben afgevallen. Als afslankmethode is dit echt heel geschikt en wat dat betreft zou nog een paar weken stress wel heel gunstig zijn. Anderzijds, ik heb begrepen dat ze soms de reconstructie van een borst met buikvet doen en… ik moet natuurlijk dan nog wel wat overhouden. Gelukkig is er aan buikvet geen gebrek, een mooi cupje moet daar wel van te maken zijn en anders mogen ze wel wat van mijn heupen en billen halen…..

Ik moet zeggen dat de reacties van iedereen om me heen, mijn familie, mijn vrienden, mijn collega’s en mijn webvriendinnetjes echt hartverwarmend zijn. Jullie hebben er geen idee van wat het voor me betekent. Mijn collega’s bellen met enige regelmaat vanuit Lyon, vanuit het congres daar waar ik ook had moeten zijn. Het is zo bizar omdat we allemaal in de oncologie werken, we praten elke werkdag de hele dag alleen maar over kanker en de kankerbehandeling. Ik merk wel dat het voor iedereen ineens ontzettend dichtbij komt (tja, en voor mij natuurlijk helemaal…). Volgend jaar is dit congres in Florence, ook niet de beroerdste plek om te zijn en jongens,… houd mijn plek maar gereserveerd, want ik zal daar bij zijn…..

Zometeen gaan we naar het ziekenhuis, bespreken hoe, wat en in welke volgorde. Het probleem is dat niemand het echt weet. Iedereen is op zoek naar de ultieme behandeling van kanker, maar niemand weet het echt. Het blijft een kwestie van afwegen, met hoeveel kracht wil je die tumor en de eventuele achtergebleven cellen die je niet kunt opsporen (micrometastasen) bestrijden en wat zijn daarvan de gevolgen op de middellange en lange termijn?

Het blijft een gokje en niemand kan je garanderen dat je lang leeft. Maarja, het leven zelf is het grootste risico om dood te gaan.

Enne,…. hoeveel zekerheid wil je hebben? Iedereen kan nu kanker hebben en daar op termijn aan dood gaan. Ik dacht een week geleden ook niet dat ik het had. Ik haal mijn oude lijfspreuk maar weer eens uit de kast en poets hem op: Piekeren over morgen ontneemt je niet de zorgen maar wel je kracht voor vandaag.

Advertenties

6 Reacties op “Wachten is het allerergst

  1. berdie (vogeltje)

    lieve Cecile,

    Ik lees net via de site van Freya jouw nieuws.
    De manier waarop je dit aangaat is zoals ik je heb leren kennen van het forum (vruchtbaarheid.org). Ik heb veel bewondering voor je. Mede dankzij jouw verhalen ben ik bv gaan proberen en dat doe ik nog steeds. Dank je wel daarvoor!

    Voor nu wil ik jou, je man en familie heel veel sterkte en succes wensen.

    dikke knuffel,
    Berdie en Bjorn

  2. Lieve Cecile,
    via het forum van vruchtbaarheid kom ik hier terecht. Wat een afschuwelijk tijd maak jij door. Ik wil je heel veel sterkte, liefde en kracht en vooral gezondheid toewensen.
    Liefs
    Emke

  3. Lieve Cecile,
    via het forum van vruchtbaarheid kom ik hier terecht. Wat een afschuwelijk tijd maak jij door. Ik wil je heel veel sterkte, liefde en kracht en vooral gezondheid toewensen.
    Liefs
    Emke

  4. Lieve Cecile,

    Berdie heeft op vruchtbaarheid.org jouw verschrikkelijke nieuws verteld. Misschien herinner jij mij niet meer, maar jij was de 1e die mijn vragen over DNA onderzoek bij ICSI beantwoorde en ook verder in de tijd stond je mij en anderen met zulke lieve en oprechte woorden bij dat het nieuws mij raakt.

    Ik wil jou en je naasten graag heeel veel sterkte wensen en hoop dat jouw kennis over oncologie je alleen maar voordelen kan brengen. Ik zal een kaarsje voor je branden.

    Heel veel liefs van een nog errrrg dankbare moeder

    Zonja en Sara

  5. Lieve Cecile/Desiree,
    Ik lees net op het Freyaforum het ongelofelijke nieuws dat je borstkanker hebt. Wat oneerlijk, dat mag niet als je al zoveel medische shit hebt gehad! Ik las vaak je reacties en vond altijid dat je zo goed en wijs alles op een rij kon zetten, vooral je stukjes over het omgaan met verdriet zijn voor mij belangrijk geweest, zoals ik je ongeveer een jaar geleden ook al eens heb gemaild na 4x mislukte ICSI. Heeel erg veel sterkte, als iemand dit aan kan, ben jij het.
    Groetjes,
    Maaike (inmiddels toch nog mama van een dochter, wonderen bestaan!)

  6. Lieve Dees,

    gisteravond is het me eindelijk gelukt en hebben we even kunnen kletsen. Jouw slechte nieuws laat mij maar niet los, dit is zó godvergeten oneerlijk! En jullie hebben al het nodige moeten doorstaan!

    Ook hier (voor de meelezers: ik ben een collega van Dees en we zitten nu in Lyon – Frankrijk voor een congres) leven we ontzettend met je mee. Iedereen denkt na over tips, nieuws en mogelijke info waar je iets mee kan.

    Maar vooral zijn we allemaal begaan met jullie, ja: JULLIE, dus met jou, Robbert en Isis. Want dit is iets wat jullie allemaal keihard raakt en de toekomst in een heel ander perspectief plaatst.

    Als ik terug ben in Nederland bel ik je en dan spreken we even iets af!

    Take care en zorg goed voor elkaar!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s